Het toernooi, uitgelegd
Zes ridders, twee kleuren: hoe het toernooi van Castillo San Miguel werkt
Waarom u op kleur wordt geplaatst, wat de twee teams eigenlijk doen, en hoe een avond die als dinnertheater begint, eindigt als een echt toernooi.
Bekijk Castillo San Miguel-tickets op GetYourGuide ↗De twee kleuren
| Team één | Team twee | |
|---|---|---|
| Kleuren | Groen, geel en blauw | Rood, zwart en violet |
| Ridders | Drie ruiters | Drie ruiters |
| Uw taak | Juichen, en het menen | Juichen, en het menen |
| De prijs | Eén kampioen, aan het einde van de avond | Eén kampioen, aan het einde van de avond |
Twee teams, zes ridders, één kampioen
Het toernooi van Castillo San Miguel wordt uitgevochten tussen twee teams van elk drie ridders, herkenbaar aan hun heraldische uitrusting in plaats van aan hun naam — het ene team rijdt onder groen, geel en blauw, het andere onder rood, zwart en violet. Alle zes ridders nemen deel aan de rondes van jousten, dressuur en zwaardgevechten van die avond, en het toernooi loopt toe naar het uitroepen van één kampioen bij het laatste gevecht, in plaats van te verlopen als een reeks losse demonstraties. Deze opbouw vooraf kennen maakt de avond makkelijker te volgen — u kijkt naar een wedstrijd die naar een uitslag toewerkt, niet naar een reeks losse acts.
Uw stoel bepaalt uw kant, niet uw keuze
De banketzaal is verdeeld in secties per kleur, opgebouwd rond de zandarena zodat elke tafel vrij zicht heeft op de actie, en in welke sectie u zit, wordt bepaald zodra u bij de poort aankomt, niet op het moment dat u online boekt. Vanaf dat moment zijn de drie ridders die voor uw kleur rijden degenen die u aanmoedigt, en de rivaliteit tussen de twee helften van de zaal — niet alleen tussen de zes ridders in de arena — is een echt onderdeel van wat de avond doet werken. Stellen en gezinnen worden meestal bij elkaar geplaatst, dus u deelt een kleur met de mensen met wie u kwam.
Ridders bewerken het publiek, niet alleen elkaar
Tussen de rondes in de arena rijden ridders vaak recht op de sectie in de tegenoverliggende kleur af om een reactie uit te lokken, en popcorn die tussen de twee kanten van de zaal heen en weer wordt gegooid, is een vast onderdeel van het ritueel in plaats van rommel waar achteraf iemand zich voor verontschuldigt. Als u kwam met de verwachting om rustig vanaf een vaste plaats naar een gepolijste show te kijken, stel u dan bij voordat de opstelling begint — u bent een actieve deelnemer aan de sfeer van dit toernooi, geen toeschouwer op veilige afstand ervan, en de ridders spelen actief specifiek voor uw sectie.
Wat het toernooi eigenlijk inhoudt
Het programma doorloopt jousten te paard met lansen over de ongeveer 50 meter lange zandarena, een Spaanse dressuurshow, een valkerijshow met roofvogels, en een afsluitende ronde zwaardgevechten, allemaal uitgevoerd door professionele stuntruiters en gevechtsartiesten in plaats van amateurenthousiastelingen in gehuurde wapenrustingen. Het is geënsceneerd en gechoreografeerd, zoals elke show met echte paarden, open vuur in sommige onderdelen en echte scherpe wapens uit veiligheidsoverwegingen wel moet zijn, maar het tempo en de fysieke inzet zijn echt — dit zijn geen mensen die op een binnenplaats staan en teksten opzeggen.
Hoe de kampioen daadwerkelijk wordt bepaald
Het toernooi bouwt zich op vanaf het openingsjousten tot een afsluitende ronde man-tegen-manzwaardgevechten, en er wordt één kampioenridder uitgeroepen om de show af te sluiten, waarna de hele zaal — winnend of verliezend — doorgaat naar de balzaal om te dansen. Welke kleur ridder de titel wint, verschilt van avond tot avond zonder een duidelijk patroon te volgen dat de ene kant bevoordeelt, dus er staat een echte uitslag op het spel en geen gescript resultaat, wat deels verklaart waarom het geschreeuw in de laatste rondes meestal luider is dan eerder op de avond.